0:00/ 0:00

Ks. dr Dariusz Raś

Uro­dził się 10 sierp­nia 1969 roku w pod­kra­kow­skich Pro­szo­wi­cach. Pocho­dzi z para­fii pw. św. Bra­ta Alber­ta w Kra­ko­wie. Ukoń­czył XI Liceum Ogól­no­kształ­cą­ce, a po for­ma­cji w Wyż­szym Semi­na­rium Duchow­nym Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej i magi­ste­rium z teo­lo­gii przy­jął 14 maja 1994 roku z rąk ks. kar­dy­na­ła Fran­cisz­ka Machar­skie­go świę­ce­nia kapłań­skie. W latach 1994–1998 pra­co­wał jako wika­riusz w para­fii św. Bar­ba­ry w Libią­żu. W 1998 roku obro­nił licen­cjat kościel­ny o spe­cjal­no­ści bio-etycz­nej u ks. prof. Krzysz­to­fa Szczy­gła.

W 1998 roku pod­jął stu­dia licen­cjac­ko-dok­to­ranc­kie w zakre­sie komu­ni­ka­cji spo­łecz­nej insty­tu­cjo­nal­nej na Papie­skim Uni­wer­sy­te­cie San­ta Cro­ce w Rzy­mie, któ­re ukoń­czył uzy­sku­jąc licen­cjat w 2001 roku. W 2004 roku tam­że obro­nił pra­cę dok­tor­ską pt. „La visio­ne del­la glo­ba­liz­za­zio­ne soli­da­le di Gio­van­ni Paolo II: una stra­te­gia di comu­ni­ca­zio­ne”. Po powro­cie do Kra­ko­wa w latach 2004–2005 był dyrek­to­rem kato­lic­kie­go Radia Plus Kra­ków. Orga­ni­zo­wał rów­nież ingres nowe­go metro­po­li­ty kra­kow­skie­go w 2005 roku.

Od wrze­śnia 2005 do listo­pa­da 2011 roku był sekre­ta­rzem metro­po­li­ty kra­kow­skie­go kar­dy­na­ła Sta­ni­sła­wa Dzi­wi­sza i kie­row­ni­kiem jego sekre­ta­ria­tu. Zwią­za­ny z Papie­ską Aka­de­mią Teo­lo­gicz­ną, potem Uni­wer­sy­te­tem Papie­skim Jana Paw­ła II w Kra­ko­wie jako wykła­dow­ca i adiunkt w Insty­tu­cie Dzien­ni­kar­stwa i Komu­ni­ka­cji Spo­łecz­nej. Autor m.in. książ­ki „Muzeum wie­lu nar­ra­cji” opi­su­ją­cej aspekt komu­ni­ka­cyj­ny struk­tu­ry nowej eks­po­zy­cji w domu rodzin­nym Karo­la Woj­ty­ły – św. Jana Paw­ła II w Wado­wi­cach.

4 listo­pa­da 2011 został mia­no­wa­ny pro­bosz­czem – archi­pre­zbi­te­rem* fary kra­kow­skiej – para­fii pw. Wnie­bo­wzię­cia Naj­święt­szej Maryi Pan­ny w Kra­ko­wie. W latach 2012–2015 peł­nił dodat­ko­wo funk­cję dyrek­to­ra muzeum papie­skie­go w Wado­wi­cach i wraz z zespo­łem współ­pra­cow­ni­ków dopro­wa­dził do uru­cho­mie­nia nowej mul­ti­me­dial­nej eks­po­zy­cji.

Od 2009 roku jest hono­ro­wym kape­la­nem Ojca Świę­te­go, a od 2010 peł­no­moc­ni­kiem Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej ds. insty­tu­cji kul­tu­ry Muzeum Dom Rodzin­ny Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II w Wado­wi­cach. Jest rów­nież: kape­la­nem ludzi rze­mio­sła w Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej, kape­la­nem Miej­skie­go Klu­bu Spor­to­we­go Cra­co­via i Towa­rzy­stwa Strze­lec­kie­go Brac­two Kur­ko­we w Kra­ko­wie. Odzna­czo­ny został meda­lem „Na stra­ży mia­sta Kra­ko­wa”.

 

Ingres do bazy­li­ki Mariac­kiej — 11 grud­nia 2011 r.

 

archi­pre­zbi­ter mariac­ki – (pierw­sze sło­wo pocho­dzi od łac. archi­pres­by­ter, grec. ἀρχιπρεσβύτερος) zwa­ny tak­że infu­ła­tem mariac­kim, god­ność tytu­lar­na nada­wa­na pro­bosz­czom kościo­ła Naj­święt­szej Marii Pan­ny w Kra­ko­wie od 1329 r. dzię­ki sta­ra­niom bp. Jana Gro­ta, któ­ry do 1326 r. był mariac­kim pro­bosz­czem. Do tej pory pro­bosz­czo­wie tegoż kościo­ła nosi­li tytu­ły par­ro­chia­nus ple­ba­nus lub rec­tor. Pierw­szym archi­pre­zbi­te­rem został w 1329 r. Jan z Lub­sicz (Jan z Głup­czyc) tytu­ło­wa­ny wcze­śniej »vice­ple­ba­nus ecc­le­sie s. Marie Cra­co­vien­sis«, a na doku­men­tach z 1329 i 1330 r. »Johan­ne archi­pres­bi­te­ro sanc­te Marie«. W 1402 r. na mocy bul­li papie­ża Boni­fa­ce­go IX Miko­łaj Pie­nią­żek otrzy­mał odzna­cze­nia dla archi­pre­zbi­te­ra – nada­no mu pra­wo uży­wa­nia pon­ty­fi­ka­liów: infu­ły, pier­ście­nia i pasto­ra­łu oraz tuni­ki i dal­ma­ty­ki, tj. insy­gniów bisku­pich, jako na sta­łe przy­pi­sa­nych dla jego następ­ców. Syk­stus IV bul­lą z 1483 r. a Inno­cen­ty VIII bul­lą z 1485 r. potwier­dzi­li te pra­wa. Jan Paweł II tak­że zale­cił pod­trzy­my­wa­nie tych zwy­cza­jów. Do wysu­wa­nia kan­dy­da­tów na archi­pre­zbi­te­ra aspi­ro­wa­li róż­ni pol­scy kró­lo­wie, Wła­dy­sław Jagieł­ło otrzy­mał taki przy­wi­lej 17 I 1415 r. od papie­ża na sobo­rze w Kon­stan­cji (pra­wo »pre­sen­tan­di per­so­nas ido­ne­as loco­rum ordi­na­riis in rec­to­res«), a Kazi­mierz Jagiel­loń­czyk dzie­lił to pra­wo z bisku­pem Ole­śnic­kim po 6 mie­się­cy w roku. Po 1795 r. rości­li do tego pra­wa cesa­rze austriac­cy, a w 1809 r. sko­rzy­stał z nie­go ksią­żę Józef Ponia­tow­ski mia­nu­jąc Józe­fa Łań­cuc­kie­go. God­ność ta od wie­ków świad­czy o dużym zna­cze­niu kościo­ła Mariac­kie­go w życiu mia­sta i archi­die­ce­zji, bowiem od począt­ku był on jak­by kate­drą miesz­czań­ską, a para­fia Mariac­ka była źró­dłem i mat­ką para­fii kra­kow­skich. Archi­pre­zbi­te­rzy — infu­ła­ci mariac­cy byli bar­dzo czę­sto wyso­ki­mi urzęd­ni­ka­mi kró­lew­ski­mi i kano­ni­ka­mi kapi­tu­ły wawel­skiej.
Urząd archi­pre­zbi­te­ra spra­wo­wa­li m.in. tacy księ­ża jak: Jerzy Szworc Jur­ga (1450−93), Krzysz­tof Trzciń­ski (1614−40), Jacek Łopac­ki (1723−61), Leonard Kieł­czew­ski (1761−95), Fer­dy­nand Loch­man (1795−1803), dr Fer­dy­nand Machay (1944−67), Teo­fil Kurow­ski (1968−83), Jan Kośció­łek (1983−95), dr Bro­ni­sław Fide­lus (1995−2011).

Piotr Boroń, hasło opra­co­wa­ne w: Ency­klo­pe­dia Kra­ko­wa (w dru­ku)