Św. Jose­ma­ría napi­sał w XX wie­ku, że Mary­ja uświę­ci­ła to, co naj­mniej­sze, co wie­lu myl­nie uwa­ża za nie­zna­czą­ce i bez war­to­ści: codzien­ną pra­cę, trosz­cze­nie się o kocha­ne oso­by, roz­mo­wy i odwie­dzi­ny krew­nych, przy­ja­ciół. Ona uczy­ni­ła nor­mal­ność bło­go­sła­wio­ną (por. To Chry­stus prze­cho­dzi, 148). Jezus Chry­stus wska­zu­je, zapew­ne rów­nież z powo­du obser­wa­cji swo­je­go życia domo­we­go u boku Świę­tej Mamy: Kto jest wier­nym w małych rze­czach, będzie i w więk­szych wier­nym. Świę­ci wtó­ru­ją gło­sa­mi swo­ich listów i spi­sa­nych myśli „Małe rze­czy są napraw­dę małe, ale być wier­nym w małych rze­czach — to wiel­ka rzecz” (św. Augu­styn), „Kto gar­dzi mały­mi rze­cza­mi, poma­łu upad­nie” (św. Fran­ci­szek Sale­zy), „Nigdy nie sta­nie gmach wspa­nia­ły, jeże­li odrzu­ci­my drob­ne cegieł­ki” (św. Fau­sty­na, Dz 112).

Św. Jose­ma­ría napi­sał w XX wie­ku, że Mary­ja uświę­ci­ła to, co naj­mniej­sze, co wie­lu myl­nie uwa­ża za nie­zna­czą­ce i bez war­to­ści: codzien­ną pra­cę, trosz­cze­nie się o kocha­ne oso­by, roz­mo­wy i odwie­dzi­ny krew­nych, przy­ja­ciół. Ona uczy­ni­ła nor­mal­ność bło­go­sła­wio­ną (por. To Chry­stus prze­cho­dzi, 148). Jezus Chry­stus wska­zu­je, zapew­ne rów­nież z powo­du obser­wa­cji swo­je­go życia domo­we­go u boku Świę­tej Mamy: Kto jest wier­nym w małych rze­czach, będzie i w więk­szych wier­nym. Świę­ci wtó­ru­ją gło­sa­mi swo­ich listów i spi­sa­nych myśli „Małe rze­czy są napraw­dę małe, ale być wier­nym w małych rze­czach — to wiel­ka rzecz” (św. Augu­styn), „Kto gar­dzi mały­mi rze­cza­mi, poma­łu upad­nie” (św. Fran­ci­szek Sale­zy), „Nigdy nie sta­nie gmach wspa­nia­ły, jeże­li odrzu­ci­my drob­ne cegieł­ki” (św. Fau­sty­na, Dz 112).