Dobiegł koń­ca kolej­ny etap pro­jek­tu „Dzie­dzic­two bazy­li­ki Mariac­kiej. Kon­ser­wa­cja ele­wa­cji wież kościo­ła i heł­mu wie­ży wyż­szej wraz z koro­ną kró­lew­ską”, któ­re­go zwień­cze­niem   były kom­plek­so­we pra­ce kon­ser­wa­tor­skie przy XVIII-wiecz­nej kruch­cie zachod­niej bazy­li­ki Mariac­kiej. Zakoń­cze­nie inwe­sty­cji sta­no­wi sym­bo­licz­ne zwień­cze­nie obcho­dów 800-lecia Para­fii Mariackiej.

Kościół  Mariac­ki  od  ośmiu stu­le­ci pozo­sta­je ducho­wym cen­trum para­fii oraz jed­nym z naj­waż­niej­szych sym­bo­li Kra­ko­wa. Jego nie­zmien­na, gotyc­ka syl­we­ta od wie­ków domi­nu­je nad Ryn­kiem Głów­nym,  będąc  świa­dec­twem  histo­rii mia­sta i jego miesz­kań­ców.  Reali­zo­wa­ny pro­jekt kon­ser­wa­tor­ski pozwo­lił nie tyl­ko zabez­pie­czyć naj­cen­niej­sze ele­men­ty zewnętrz­nej archi­tek­tu­ry świą­ty­ni, ale tak­że przy­wró­cić im histo­rycz­ny blask.

Ostat­ni etap prac objął zachod­nią kruch­tę – jed­no z naj­wy­bit­niej­szych dzieł póź­no­ba­ro­ko­wej  prze­bu­do­wy  bazy­li­ki.  Wznie­sio­na  w  latach 1750–1753  z  fun­da­cji  archi­pre­zbi­te­ra  ks.  Jac­ka  Augu­sty­na  Łopac­kie­go według pro­jek­tu Fran­cisz­ka Pla­ci­die­go, zastą­pi­ła wcze­śniej­szą gotyc­ką kruch­tę. Przez bli­sko trzy stu­le­cia zacho­wa­ła swój pier­wot­ny kształt,  pod­da­wa­na  jedy­nie  pra­com  kon­ser­wa­tor­skim,  z  któ­rych naj­waż­niej­sze prze­pro­wa­dzo­no  w 1929 roku oraz pod koniec XX wieku.

Kul­mi­na­cyj­nym momen­tem zakoń­czo­nych prac była kon­ser­wa­cja figu­ry Chry­stu­sa Sal­wa­to­ra, wień­czą­cej gór­ną kon­dy­gna­cję kruch­ty.  To jedy­na  rzeź­ba sta­no­wią­ca inte­gral­ny ele­ment archi­tek­tu­ry tego wyjąt­ko­we­go obiek­tu. Umiesz­czo­na pod deko­ro­wa­ną gwiaz­da­mi kopuł­ką latar­ni figu­ra  już  w  XVIII  wie­ku zosta­ła  opi­sa­na jako sym­bo­licz­ne uka­za­nie Zba­wi­cie­la nad „nie­biań­ską bra­mą kościo­ła”, wita­ją­ce­go wszyst­kich prze­kra­cza­ją­cych próg świątyni.

Drew­nia­na rzeź­ba, pokry­ta mie­dzia­ną bla­chą, pier­wot­nie była w cało­ści zło­co­na. Z bie­giem cza­su zło­ce­nia ule­gły znisz­cze­niu pod wpły­wem warun­ków atmos­fe­rycz­nych, a pod­czas póź­niej­szych kon­ser­wa­cji zastą­pio­no je zie­lo­ną powło­ką malar­ską. Celem obec­nych prac było przy­wró­ce­nie figu­rze jej histo­rycz­ne­go wyglą­du oraz peł­nych walo­rów artystycznych.

W trak­cie kon­ser­wa­cji prze­pro­wa­dzo­no szcze­gó­ło­wą oce­nę sta­nu zacho­wa­nia drew­nia­nych i meta­lo­wych ele­men­tów rzeź­by, usu­nię­to wtór­ne war­stwy lakie­rów i wer­nik­sów oraz oczysz­czo­no powierzch­nię meta­lu meto­dą stru­mie­nio­wo-ścier­ną. Wyko­na­no rów­nież napra­wy i wzmoc­nie­nia kon­struk­cyj­ne, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem par­tii gło­wy, odtwo­rzo­no uszko­dzo­ne połą­cze­nia luto­wa­ne z wyko­rzy­sta­niem lutu mosięż­ne­go z dodat­kiem sre­bra, a następ­nie pod­da­no je cyze­lo­wa­niu, przy­wra­ca­jąc pre­cy­zję histo­rycz­ne­go deta­lu. Fina­łem prac było wyko­na­nie nowych zło­ceń zło­tem płat­ko­wym na pod­kła­dzie mik­stio­no­wym, dzię­ki cze­mu figu­ra odzy­ska­ła wygląd odpo­wia­da­ją­cy swo­jej XVIII-wiecz­nej formie.

Zakoń­cze­nie kon­ser­wa­cji zachod­niej kruch­ty zamy­ka waż­ny etap wie­lo­let­nich dzia­łań na rzecz ochro­ny dzie­dzic­twa bazy­li­ki Mariac­kiej. Pro­jekt nie tyl­ko przy­wró­cił cen­nym ele­men­tom archi­tek­tu­ry ich daw­ną świet­ność, ale tak­że pod­kre­ślił zna­cze­nie świą­ty­ni jako jednego
z naj­waż­niej­szych zabyt­ków Kra­ko­wa i Pol­ski, wpi­sa­ne­go wraz z histo­rycz­nym cen­trum mia­sta na Listę Świa­to­we­go Dzie­dzic­twa UNESCO.