Naj­wyż­szy try­bu­nał kościel­ny w spra­wach wewnętrz­nych posta­no­wił, że odpust zupeł­ny udzie­la­ny jest wier­nym dotknię­tym przez koro­na­wi­ru­sa, pod­da­nym reżi­mo­wi kwa­ran­tan­ny w szpi­ta­lach lub we wła­snych domach. Muszą oni wyklu­czyć wszel­kie przy­wią­za­nie do jakie­go­kol­wiek grze­chu, łącząc się ducho­wo za pośred­nic­twem mediów z cele­bra­cją Mszy Świę­tej, odma­wia­niem Różań­ca, prak­ty­ką Dro­gi Krzy­żo­wej lub inny­mi for­ma­mi poboż­no­ści albo przy­naj­mniej odmó­wią Cre­do, „Ojcze nasz” i poboż­ne wezwa­nie do Naj­święt­szej Maryi Pan­ny. Mają też ofia­ro­wy­wać tę pró­bę ducho­wą w duchu wia­ry i miło­ści wzglę­dem bra­ci, pra­gnąc wypeł­nić warun­ki zwy­czaj­ne (spo­wiedź sakra­men­tal­ną, Komu­nię eucha­ry­stycz­ną i modli­twy zgod­nie z inten­cja­mi Ojca Świę­te­go) tak szyb­ko, jak będzie to możliwe.

Zazna­czo­no, że pra­cow­ni­cy służ­by zdro­wia, człon­ko­wie rodzin cho­rych i ci, któ­rzy nara­ża­jąc się na zara­że­nie, poma­ga­ją pacjen­tom z koro­na­wi­ru­sem, otrzy­ma­ją ten sam dar odpu­stu zupeł­ne­go na tych samych warunkach.

Peni­ten­cja­ria Apo­stol­ska udzie­la tak­że odpu­stu oso­bom nawie­dza­ją­cym i ado­ru­ją­cym Naj­święt­szy Sakra­ment czy też czy­ta­ją­cym Pismo Świę­te przez co naj­mniej pół godzi­ny, odma­wia­ją­cym Róża­niec, poboż­nie odpra­wia­ją­cym Dro­gę Krzy­żo­wą albo odma­wia­ją­cym Koron­kę do Boże­go Miło­sier­dzia, aby bła­gać Boga Wszech­mo­gą­ce­go o usta­nie epi­de­mii, ulgę dla cier­pią­cych i wiecz­ne zba­wie­nie dla tych, któ­rych Pan Bóg wezwał do siebie.

„Kościół modli się za tych, któ­rzy nie mogą przy­jąć sakra­men­tu namasz­cze­nia cho­rych i Wia­ty­ków, powie­rza­jąc Boże­mu miło­sier­dziu wszyst­kich i każ­de­go z osob­na na mocy komu­nii świę­tych i udzie­la wier­nym odpu­stu zupeł­ne­go w chwi­li śmier­ci, pod warun­kiem że byli nale­ży­cie dys­po­no­wa­ni i zwy­kle za życia modli­li się” — stwier­dza Peni­ten­cja­ria Apostolska.

/​KAI/​